पल्लो घरको झ्याल.....

उनि झ्यालमा बसेकोले
म पनि झ्यालमा बस्न थालँ
उनि यता हेर्थिन या हेर्दिनथिन
म पुलुक पुलुक हेर्न थालँ
...................
देख्दथेँ
मुर्ति झै स्थिर स्तम्भ
टेबुलमा हात अडिएका
माथ झुकेको
निरन्तर निरन्तर घोरिँदा
पत्तो नपाउदाँ
मात्तिएको खुल्ला केश
हलुको पवन स्पर्शले फररर छरिएको
झ्याल बाहिर सम्म
त्यै पनि एकाग्रताले निहुरिएकी घ48टौ सम्म
म एकपाटो स्निघ्ध चेहेरा हेर्न थालेँ
...................
लाग्दथ्यो
महान ल73य छ
संघर्षमा व्यस्त छिन
पल पल तौलेर
भविष्यको
भविष्यमा देखा पर्न सक्ने चुनौति तनावको
आजैदेखि सचेतन तल्लिन छिन
कति होसियार
अरु खेल्थे फुलबारीमा साथीसंगीसंग
उनि खेल्थीन कोठाभित्रै किताव कपि सँग
...................
थाहा छ र
खेल्नु स्वश्थ्यकर भएपनि धेरै खेल्नु व्यर्थ हो।
कलमसंग जिस्कनु कापीलाई दुःख दिनु र कितावसंगै हास्नु चाहि राम्रो हो।
त्यो बालसुलभ क्रिडा चित्त थामी हेर्न थाले।
उनको धृष्टता देखेर, ढृढता देखेर म आरिस गर्न थाले।
...................
उनको एकाग्रतातको नक्कल गर्न
मुर्ती आसनलाई चुनौती दिन
म पनि झ्यालमा बस्न थाले।
त्यसैले उनी नसुतुन्जेल म सुत्दिन थे।
म नसुतुन्जेल उनको बत्ति निभ्दैन थियो।
कयौ पटक छर्लगं भो।
पल भरमै उषाले धर्तीको स्पर्श गर्यो।
न मैले हार माने।
न उनले हार मानिन्
न त दुबैको अडानले हार मान्यो।
उनी त उल्टै शान्त भई कमल कापी संग खेलिरहिन
उसै गरी झगडा गरिरहन
अनि मलाई पनि त्यसै गरी झगडा गरिरहन
खेलिरहन प्रेरित गरिरहिन
...................
फलतः उनी त्यहा
म यहा
प्रतिश्पर्धा बढन थाल्यो।
को ढिलो को चाडो
को पछि को अघि
रातको एकान्त
अनि चकमन्नतामा मात्र हैन
दिनको कोलाहलमा पनि
झ्याल ओगटने मौन बाझो हुन थाल्यो।
कता कता हामी विच मौन सम्बाद भएझै लाग्यो।
दुई आखाहरु पटक पटक चार हुन लागे।
पछि पछि मेरा हरबखत
नजरमै बसिछन क्यार
ओठ मै झुन्डिछन् क्यार
मेरे सामने वाली खिडकी मे
एक चादसा टुकुडा रहता है
गाना गाउन थाले।
रात को निश्तव्धतामा कसैले नसुन्ने गरी
केवल केवल उनैले सुन्ने गरी
म गाना गाउन थाले।
...................
यसै गरी वर्षौ भरी
वर्षौ भरी
क्रम चलिरहयो
न उनी बोलिन न म बोले।
ह्दयको पुकार न ओठले खोले
न त्यो झ्याल बन्द भो न यो।
तर ह्दयको सुस्केर आखाले बुझे।
...................
परिणाम यस्तो पो भयो।
म रचनाकार भए, उनी चित्रकार
म कवी भएछु उनी कलाकार
प्रतिफल यस्तो पो रहयो।
जन्म दिनमा
मैले झ्याल बाहिर हेरेको आफ्नै तस्बिर पाए
मसंग के नै थियो र
यही कविता दिए।
दुई मुटुरको संगम यसरी भयो।
झ्यालको उपलव्धि यस्तो पो रहयो।
...................
आज भन्न मन लागिरहेको छ।
तिमि झ्यालमा बसेकाले मात्र
म पनि झ्यालमा बस्न थालेको हु
तिमि अब हेर्छौ हेर्दैनौ
म त मन मिचैरै हेर्न थाले।
...................